Biografie
WHISPERING SONS bestaat net lang genoeg dus kwaad zullen ze niet zijn wanneer we ons even een beknopte terugblik permitteren. Ze wonnen de tweede leukste wedstrijd ter wereld – enkel het BK Paardenworstengooien gedijt nog meer in ons hart – en veroverden Europa met wat singles, een EP en een zinderende debuutplaat (“Image”, 2018), die het uitgedoofde vuur van de donkere treurrock vakkundig oppookte. Ons koninkrijk kreeg er prompt een nieuwe livesensatie bij. Om dat laatste met eigen ogen te aanschouwen moesten wij van de Lokerse Feesten niet te ver stappen want op ons eigenste podium zagen we hen namelijk tot tweemaal toe de grenzen van de intensiteit met handen en voeten een paar meter verleggen. Na opvolger “Several others” (2021) wierp de groep zichzelf enkele maanden geleden nogmaals in het strijdperk, waarbij “The great calm” (2024) serveert als hun Goedendag. Het wapen, niet de groet. Fans, recensenten, muzieksamenstellers en eigenaren van concertzalen staken volmondig het bordje met JA omhoog, dat ze geleend hebben van De Tafel van Gert, want dit, dit is overduidelijk een groep die de allergrootste vorm weer bij het nekvel heeft. Muzikaal wordt een en ander met iets meer kleur opgediend, althans in vergelijking met de tinten zwart en nog iets zwarter van de beginjaren. Echter, wie luistert en referenties zoekt, komt nog steeds uit bij het decennium van The Cure, The Chameleons, New Order, maar ook Patti Smith en Sonic Youth. En dan is er natuurlijk nog Fenne Kuppens. Ze ziet er dan misschien wel uit als een populaire kleuterjuf maar die innerlijke Eyjafjallajökull die in haar huist raakt wellicht nooit meer onder controle. Fenne is de frontvrouw waar andere bands een miljoen en enkele ledematen voor veil hebben. Samengeteld zijn dat een pak argumenten om onze stelling te onderschrijven dat Whispering Sons nog steeds één van de beste (live)bands van dit driehoekig koninkrijkje is. Bij ons een vol uur mee te maken op zaterdag 10 augustus.