Biografie
We zullen eens een wijsheid verklappen. Er zijn twee soorten opening acts op een festival. De meeste bands moeten om 11u ’s ochtends het podium op, om de dunbevolkte weide te bedanken omdat ze de moeite hebben genomen om uit de tent te kruipen. Je optreden fungeert vaak als soundtrack voor zij die in de rij staan om bonnetjes te kopen, of zij die nog snel hun darminhoud in een toilet willen pleuren, omdat die wc’s op dat ochtendmoment doorgaans nog net binnen de grenzen van het fatsoen blijken. En dan heb je FRANK CARTER & THE RATTLESNAKES. We zagen hem in zijn beginjaren ooit een podium op stuiven en de man ging zo tekeer dat iedereen die voorbij de ticketcontrole was geraakt in dol enthousiasme en als een volleerde G.I. richting moshpit spurtte. Het enige wat nog ontbrak was dat ze allemaal samen ‘I wanna be your drill instructor’ riepen. Zotte toestanden. Carter serveerde de brave Belgen vervolgens veertig minuten opzwepende rock’n roll, voor een generatie die een goed excuus heeft om de hoogdagen van Dead Kennedys, The Damned of The Sex Pistols gemist te hebben. Ze waren namelijk nog niet geboren. We kregen prompt ook medelijden met al de leraars die ooit te maken hebben gehad met het fenomeen Carter. De boy verzamelde, en daar zijn we vrij zeker van, burn-outs van leerkrachten, zoals de meisjes van zijn klas foto’s van New Kids On The Block of Kylie & Jason verzamelden. Flash forward naar vandaag. De tijden dat Carter gevraagd werd als opwarmer behoren definitief tot de passé composé. Meer, tegenwoordig moet je sneller dan je schaduw reageren om nog aan een kaartje te geraken voor zijn zaalconcerten. Bovendien werd de man onlangs vriendelijk verzocht om Johnny Rotten te vervangen, wanneer de overgebleven Sex Pistols in augustus de punkplaat der punkplaten integraal spelen. Dan ben je geen beginneling meer, dan ben je punk royalty. Carter loste enkele maanden geleden overigens “Dark rainbow” (2024), waarop ie de trammelant die (hardcore)punk nu eenmaal met zich meesleurt een beetje achterwege laat en links en rechts dertig rijdt in een zone waar je eigenlijk zeventig mag rijden. Benieuwd wat dat gaat geven wanneer ie op dinsdag 6 augustus op Operation Overlord-achtige wijze ons podium en vervolgens de hele Grote Kaai verovert. Carter is dus ondertussen zodanig geëvolueerd van openingsact tot co-headliner dat, als hij de komende jaren nog méér groeischeuten krijgt, we de volgende keer een extra terrein moeten aanleggen om iedere fan te kunnen ontvangen.